เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก...

...กิจกรรมเชียร์...

...มีคำถามมากมายกับกิจกรรมนี้  เราเองเป็นคนหนึ่งที่ผ่าน

กิจกรรมนี้มาทั้งในฐานะรุ่นน้องและรุ่นพี่

...ไม่รู้ว่าคนอื่นจะมองยังไง  แต่เรามองว่ามันเป็นกิจกรรมที่ให้

อะไรหลายๆอย่าง รู้สึกโชคดีที่ได้เข้าเชียร์ เพราะโอกาสก็มีครั้ง

เดียวในชีวิต (นอกจากเป็น freshy หลายรอบ)

....ตามห้าง! ไม่มีห้องเชียร์ให้หยอดเหรียญเข้าไปเล่นนะ....

....ที่อื่นเป็นไงเราไม่รู้หรอกนะ  แต่ระบบเชียร์ที่นี่มีจุดประสงค์

มีเหตุผลและมีการเตรียมตัวของ staff ก่อนที่จะเริ่มเชียร์เป็น

เดือนๆ ไม่ใช่สักแต่แหกปาก ได้ว๊ากน้องแล้วจะหลับฝันดี

ตะคอกน้องแล้วสะใจ เป็นรุ่นพี่ซาดิสม์

...ห้องเชียร์เหมือนโลกอีกโลก เมื่อห้องเชียร์เปิด staff

ประจำตำแหน่ง เราทั้งหมดก็จะอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ของห้องสี่เหลี่ยม

เล็กๆแห่งนี้ มีกฎระเบียบ ข้อบังคับ ให้ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

...บรรยากาศถูกสร้างให้เป็นภาวะกดดัน ความร้อน ความอึดอัด

ห้ามพูด ห้ามคุย ห้ามแกะ ห้ามเกา ทำอะไรตามใจชอบไม่ได้

จะทำอะไรต้องขออนุญาต staff คือ

.................กฎเกณฑ์ของสังคมในห้องนี้........................

.....ถ้าเปรียบกิจกรรมเชียร์เป็นเรือใบลำใหญ่  สิ่งสำคัญที่จะเป็น

แรงลมพัดโบกให้เรือลำนี้แล่นไปได้ก็คือ......

.......                                         เพลงเชียร์                               ....

.....มันเป็นไปไม่ได้ที่ freshy นับร้อยชีวิต จะร้องเพลงที่ไม่เคย

ฟังมาก่อนได้พร้อมเพรียงเป็นเสียงเดียวกัน......ในสมุดเชียร์นั้นมี

เพียงเนื้อเพลงที่เป็นตัวหนังสือเท่านั้น ไม่มี MP 3 หรือ audio cd

แจกให้ไปนอนฟังและร้องที่บ้าน ...เพลงดังของนักร้องบางคนยังร้อง

ผิดร้องถูก ผิดทำนอง จำเนื้อผิด แล้วนับประสาอะไรกับเพลงเชียร์ที่มี

ให้แต่เนื้อ

........ดังนั้น  หนทางเดียวที่จะร้องเพลงได้ คือ ให้รุ่นพี่สอน ......

......ภาพเฟรชชี่ที่นั่งกันอย่างเป็นระเบียบ  แล้วตั้งใจร้องเพลงตามสมุด

เชียร์ จึงเป็นภาพน่ารักๆที่พบเห็นได้ที่นี่

......พี่สอนน้อง เพื่อนสอนเพื่อน เพื่อให้เราร้องเพลงสถาบัน เพลงคณะ

ที่รุ่นพี่ทุกรุ่นเคยร้องกันมาก่อนได้เหมือนๆกัน

.....ในห้องเชียร์ ในภาวะที่กดดัน ...... มีทั้งคนที่ร้องเพลงได้ และร้อง

ไม่ได้ มีทั้งคนที่ร้องเพลงผิด ร้องถูก มีทั้งคนที่ทำตามระเบียบ ผิดระ

เบียบ ความกดดัน ความเครียด ความเหนื่อย ทำให้นิสัยจริงๆของคน

มันแสดงออกมา การช่วยเหลือกัน การพึ่งพากัน การไม่ทิ้งกัน

การเอาเปรียบ การกินแรง การทอดทิ้งเพื่อนข้างๆ แสดงให้เห็นสปิริต

ของแต่ละคน

.....กิจกรรมนี้ให้อะไรมากกว่าการร้องเพลง เป็นการได้รู้จักเพื่อน

รู้จักพี่.....แต่ละคนก็จะได้อะไรๆไปจากกิจกรรมนี้ต่างกัน มีทั้งคนที่เข้า

ถึงจุดประสงค์ เข้าใจ ยอมรับ และคนที่ไม่ยอมรับ ไม่เข้าใจ......

.......หากจะมองว่า คนเรามีสิทธิเท่าเทียมกัน มาว๊าก มาตะคอกกัน

ได้ยังไง เป็นแค่รุ่นพี่ ไม่ใช่พ่อใช่แม่.....มันก็มองได้  และหลายๆคน

ก็มองแบบนั้นอยู่

......ไม่เข้าเชียร์.....

.......แต่การได้ลองปฏิบัติตามกฎระเบียบ กฎเกณฑ์ข้อบังคับที่กำหนด

ขึ้นมานี้ให้ได้ ก็เป็นเรื่องที่ท้าทาย

.........เพราะในโลกของความเป็นจริง ก็มีระเบียบ กฎเกณฑ์ ข้อบังคับ

แต่ละสังคมก็แตกต่างกัน.............

..........ถ้าจบจากมหาลัยไป เราก็ต้องไปอยู่ในสังคมใหม่ ใช้ชีวิตใหม่

กฎเกณฑ์ใหม่ๆ...

...ถ้าในห้องเชียร์ทำไม่ได้ ปรับตัวให้เข้ากับสังคมในนั้นไม่ได้ ก็หนี

ออกมาจากห้องเชียร์ได้

.......แต่ในสังคมโลกจริงๆ ถ้าเรารับไม่ได้ ปรับตัวไม่ได้ขึ้นมา.......

                                จะหนีไปอยู่ไหน?

....วันก่อนขึ้นแข่งเชียร์ครั้งสุดท้าย เชียร์กันเกือบทั้งคืน ทั้งพี่ staff

และ freshy ตื่นเช้าขึ้นมาด้วยขอบตาดำๆ แถมยังงัวเงีย แต่พอถึงเวลา

เข้าจริงๆ ทุกคนก็ฮึดสู้ แม้ตอนซ้อมจะเหน็ดเหนื่อย

......แต่เมื่อเสร็จสิ้นก็มีแต่ความภาคภูมิใจ จากนี้ก็ไม่ต้องเชียร์กันอีก

ต่อไป.......เหล่า staff ก็กลับมาเป็นคนธรรมดา เต้นแร้งเต้นกาได้

ไม่ต้องเงียบ ต้องขรึม ยืนเส้นเลือดปูด

.........เหล่า frashy ก็อยู่ในบ้านสีขาวแห่งนี้อย่างเต็มตัว

.......เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมาแบบนี้  รุ่นแล้วรุ่นเล่า

.......เวลากลับมาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้ ก็คิดถึงสมัยที่เรายืนอยู่

ตรงนั้น

                ........ก็ยังเป็นความทรงจำอันงดงามเสมอ......

............  ชีวิตมหาลัย  ให้อะไรมากกว่าเรียนไปวันๆจริงๆ  ..........